Kurkkorrels, vaderlijke preken en een schouder uit de kom: VPA duikt naar 0 op 12 tegen Mascotte (2-0), maar pakt glansrijk de 3e time
Na de lauwe pils en de late uppercut van vorige week tegen Nieuwe Stee trokken de Wasberen vol goede moed naar Moorslede. Geen drassig slijk of putten op ’t Cringhene ditmaal, maar een hypermodern kunstgrasveld inclusief een wolk rondvliegende kurkkorrels. Ecologisch verantwoord, maar na vijf minuten zit die kurk werkelijk overal: in je kousen, tussen je tenen en achter je kiezen.
Met 0 op 9 op de teller moest er iets gebeuren, al begon de ochtend opnieuw met het nodige animo buiten de krijtlijnen.
🚗 Ziekjes in bed & een preek in de wagen
Onze diepe spits en kopper van dienst, Tom Galeyn, meldde zich al vroeg ziekjes af. Een flinke aderlating voor het aanvalscompartiment.
Ondertussen zocht men op de parking naarstig naar versterking. Arthur De Neve had de klok niet helemaal mee en draaide pas op het nippertje de parking op. En Lars Verstraete? Die was wél al lang en breed aanwezig op het sportcomplex, maar zat minutenlang roerloos opgesloten in zijn wagen. Niet uit wedstrijdfocus, maar omdat hij er van zijn vader eerst nog een minutenlange, duchtige preek te verwerken kreeg. Pas toen de vaderlijke donderpreek was afgerond, mocht Lars zijn voetbaltas openritsen.
💥 Eén spurt en krak: de bleitspier van Florian
De wedstrijd was letterlijk seconden oud toen het noodlot al genadeloos toesloeg. Florian Wenning zette op de flank aan voor zijn allereerste spurt van de ochtend. Na welgeteld drie passen schoot het erin: de gevreesde bleitspier (in medische termen: de hamstring) begaf het op slag. Florian kon na één minuut strompelend naar de kant.
Gelukkig was de net gearriveerde Arthur net klaar met zijn veters en werd hij halsoverkop het veld op gestuurd.
🧤 Voetballend zwaar onder, Bakkie pakt bal van de lijn
Eerlijk is eerlijk: voetballend lagen we zwaar onder. FC Mascotte — bij ons nog levendig bekend als de knuffelaars van vorig jaar — hanteerde ook vandaag hun beproefde tactiek van intieme duels, hangen en plakken.
Op het middenveld kreeg Sidney Decoster (Costere) af te rekenen met een absolute deugniet: een geslepen lastigaard die Sidney het bloed onder de nagels vandaan haalde. Sidney vocht echter als een leeuw om de meubelen overeind te houden.
Dat het aan de rust nog altijd 0-0 stond, mochten we op het conto schrijven van sluitstuk Brian Baeckelandt (Bakkie). Mascotte leek op weg naar een zekere voorsprong, tot Bakkie met een fabelachtige katachtige zweefsprong de bal miraculeus van de doellijn veegde. Een wereldsave die hem na afloop meer dan verdiend de trofee van Man of the Match opleverde.
🏃 Toepetkoppers joggingclub & het doelhout voor John
In de tweede helft brak het verzet en wist Mascotte dan toch de 1-0 tegen de netten te prikken.
Ondertussen kreeg ook onze ingevallen Toepetkopper (Gabbe, Arthur De Neve) het zwaar te verduren — niet door fysieke tikken, maar door verbale vileinheid. Terwijl Gabbe noest zijn meters maakte tussen de opstijgende kurkkorrels, beet een gefrustreerde tegenstander hem fijntjes toe: “Zeg gast, joggen tijdens een match telt niet als een sport, hé!” Gabbe liet het niet aan zijn hart komen en bleef stoïcijns doordraven op zijn eigen tempo.
VPA rechtte de rug en kreeg dé kans op gerechtigheid: John de Vos kwam vogelvrij voor doel. Deze móest hangen. John haalde verschroeiend uit, de doelman was kansloos geklopt, maar met een doffe knal spatte de bal uiteen tegen de doelpaal. Het zat ons wéér voor geen meter mee.
🚑 Noodlot in de slotfase: theatraal vallen & schouder uit de kom
Kort daarna mocht John naar de kant voor de uitgesproken Lars Verstraete. En toen sloeg het drama pas echt toe.
Vlak voor het vijandelijke doel ging Lars theatraal neer — een val met de nodige dramatische allures, ware het niet dat het gevaar ditmaal angstaanjagend reëel was. De landing op het stugge kunstgras was fataal: zijn schouder schoot pardoes uit de kom. Het kermen van Lars ging door merg en been.
Omdat de bank leeg was en de blessures zich opstapelden, moest John de Vos zijn truitje holderdebolder weer over het hoofd trekken om de laatste vijf minuten manmoedig vol te maken. Met John weer in de vuurlinie probeerde VPA nog een punt uit de brand te slepen, maar in de absolute slotminuut (het begint een pijnlijke traditie te worden!) kreeg VPA op de counter de definitieve genadestoot: 2-0.
🚿 Douchen in de catacomben & Stino trekt de fundi!
Na het slotsignaal trok het gehavende gezelschap richting de douches, die blijkbaar ergens diep ondergronds in de catacomben van het sportcomplex verstopt zaten. Een ware onderaardse expeditie om het kurk van onze lijven te spoelen, maar eenmaal weer bovengronds verplaatste het strijdtoneel zich direct naar het zonovergoten terras voor de 3e time.
Het verdict liegt er sportief niet om: met 0 op 12 beleeft VPA een gitzwarte seizoensstart en wankelen de stoelpoten van Vuurzitter Paté vervaarlijk. Maar aan de toog toonde VPA haar absolute wereldklasse:
Om het moraal door het dak te jagen, zette Tijs Monteyne (Stino) het glas aan de lippen en trok hij onder luid gejuich een epische fundi — in één teug de keel in, zoals het een echte Wasbeer betaamt!
Met Ferre, de rest van de bende en de trouwe supporters (Hans, Maureen, Febe en Simon) op het terras werd de 3e helft met verpletterende voorsprong binnengehaald.
Het sportieve klassement toont een nul, maar onze reputatie aan de toog blijft onaantastbaar. Schouders terug in de kom, hamstrings in de ijszak, vaders geruststellen... en volgende week tegen KVK Denys vol op jacht naar die eerste drie punten!
Victoria per amicitiam!