Dikke mist, zwarte wodka en de kortste weg naar Europa: VPA blijft puntenloos maar ongeslagen aan de toog
VPA Sleihage – KVK Denys (0-2)
Competitie speeldag 5 – Zondagochtend 5 oktober 2026
Wie zondagochtend het sportcomplex naderde, waande zich niet op een West-Vlaams voetbalveld, maar in een griezelfilm uit de vroege jaren tachtig. Een ondoordringbare, klamme erwtensoep hing over het terrein. De scheidsrechter paste echter het aloude reglement van de liefhebbersbond toe: turend door de nevels zag hij aan de overkant ternauwernood de silhouetten van de vijandelijke doelpalen opdoemen. "Zichtbaar genoeg om te starten, heren!" luidde het verdict. Er kon afgetrapt worden.
De noppen verdwenen in het drassige gras en de adem sloeg meteen aan op de longen. De Wasberen hadden dan ook nood aan drastische maatregelen om niet ter plekke te bevriezen. Gelukkig was de medische staf vooruitziend: shotjes zwarte wodka werden in stelling gebracht om de spieren tijdig op bedrijfstemperatuur te jagen.
De witte muur en het drama rond Stino
Terwijl VPA zich van binnenuit verwarmde, besloot de tegenstander het over een andere boeg te gooien. KVK Denys kwam met een tactisch meesterbrein-idee aanzetten: "Waarom steken we de veldverlichting niet aan voor meer zichtbaarheid?" Een lumineuze ingeving, letterlijk dan. De enorme schijnwerpers creëerden geen helderheid, maar transformeerden de openingsfase in een verblindende, witte muur waarin iedereen plots tegen zijn eigen schaduw liep te voetballen.
In diezelfde witte leegte voltrok zich het eerste menselijke drama van de ochtend. Stino had zich de voorbije weken met bloed, zweet en tranen opgewerkt en had zijn basisplaats eindelijk verzilverd. Eén probleem: Stino raakte onderweg hopeloos verdwaald in de nevels. Terwijl de opwarming werd afgewerkt, doolde hij ergens tussen de hooilanden en de veldwegen. Het harde, onverbiddelijke kleedkamerreglement kent geen genade: te laat voor de opwarming betekent onverbiddelijk op de bank starten.
Gelukkig was er ook een lichtpunt. Voor het eerst dit seizoen maakte Pieter ‘Piere’ Verstraete zijn opwachting om de Wasberen te versterken in de competitie. Met de nodige grinta en ervaring wierp hij zich mee in de mistige strijd.
Een konijn in een kermistent en de opklarende hemel
De wedstrijd zelf werd een heroïsch gevecht op karakter. Tegen de helft van de match trok de mist zowaar al helemaal weg en tegen de laatste speelminuten baadde het veld zelfs al in een stralende zon.
KVK Denys toonde zich echter klinisch en wist tweemaal te profiteren van de mistige openingsfase om een 0-2 voorsprong op het bord te zetten. Toch had het heel anders kunnen lopen. Hét kantelmoment van de match lag plots aan de voeten van John de Vos. Door een bres in de verdediging dook John oog in oog op met een gapend, leeg doel. Een zeker doelpunt, zou men denken. Maar wie het zondagochtendvoetbal een warm hart toedraagt, kent de wetten van de fysica: de bal stuiterde alsof er een dronken konijn in genaaid zat. "Onmogelijk in één tijd aan te nemen op dit terrein," luidde de unanieme en volkomen terechte verdediging na afloop. De bal ging verloren, en daarmee ook de aansluitingstreffer.
Artikel 13: Het tribunaal straft Tijs
Na affluiten zochten de troepen met een 0-2 nederlaag de kleedkamer op. Maar het grootste incident van de dag moest toen nog geregistreerd worden. Tijdens de nabespreking beging Tijs de ultieme heiligschennis: hij raakte met zijn handen de Fundiman aan zonder voorafgaande toestemming of rituele zuivering.
Het plechtig ondertekende Fundiman-reglement werd er meteen bij gehaald en de tuchtcommissie was formeel. Conform Artikel 13 werd Tijs schuldig bevonden aan ongeoorloofde handtastelijkheden en veroordeeld tot de maximale sanctie: drie straffundi’s. Gerechtigheid geschiedde onder luid gejuich van de voltallige selectie.
Hulde aan de logistieke helden & Een gouden Derde Helft
Met de mist intussen definitief verdwenen en een felblauwe herfsthemel boven het sportpark, werden tafels en stoelen prompt naar buiten gesleurd. De derde helft zou en moest in de zon gevierd worden.
Dat die derde helft een ongekend succes werd, was te danken aan twee absolute clubmonumenten: John de Vos en DLG Simon Puype. Zij hadden het drankkot eerder al vakkundig gekuisd, de reusachtige berg leeggoed weggebracht en een fonkelnieuwe lading gerstenat aangekocht.
Waar de shotjes zwarte wodka vooraf dienden tegen de vrieskou, dienden ze nu om de 0-2 door te spoelen. En dankzij het noeste labeur van John en Simon Puype in het drankkot was er eindelijk geen gebrek aan ijskoud bier: geen flauwe 25cl kinderpilsjes meer, maar trotse, gekoelde Rodenbachse Knuppels van 33cl.
Conclusie: Alle pijlen op de Beker
Met een schamele 0 op 15 in het klassement blijven de punten voorlopig een abstract begrip. Maar in de bestuurskamer en op het zonovergoten terras heerst serene rust. De competitie is immers louter een reeks veredelde oefenpotjes. Iedereen weet: alle pijlen staan op de Beker gericht. Dat blijft nu eenmaal de aller-kortste weg naar Europa.
VPA Sleihage leeft, lacht en staat klaar voor de bekerglorie!