Codesloten, klamme miezerregen en doelnetten met gaten: VPA botst op Kerelsplein op stug Transilvania (4-1)
Het was vanochtend een hoogst merkwaardig weertje in Roeselare. Bij het verzamelen op het Kerelsplein hielden de weergoden het nog netjes droog, maar met een zwoele 18 à 19 graden op de kwikzilvermeter en een loodgrijze lucht plakte het zweet al op onze ruggen voor er één bal was aangeraakt.
Na de administratieve kater van vorige week — waar ons eigen veld op ’t Cringhene ons zuur opbrak met een forfait — hadden de Wasberen maar één missie: tonen dat er met ons niet te sollen valt. Al besloot de infrastructuur op het Kerelsplein ons eerst nog even op de proef te stellen.
🔓 De Kerelsplein Escape Room & vlagloos hoekwerk
Bij aankomst bleek de plaatselijke kleedkamer immers hermetisch vergrendeld. De kapitein van Transilvania toetste plichtsgetrouw de code in, maar het display gaf geen krimp: foute code. Daar stonden we dan, te dampen op de parking, wachtend op groen licht.
Gelukkig schoot een attente man van de Stad Roeselare tijdig ter hulp om de boel open te draaien. Eenmaal omgekleed wachtte buiten het volgende curiosum: nergens cornervlaggen te bespeuren. Blijkbaar vond men dat de kalklijnen op het opvallend korte veld voor zich spraken.
“Vorige week geen match door ons eigen plein, vandaag inbreken op het Kerelsplein bij 19 graden... Wie durft beweren dat het Roeselaarse liefhebbersvoetbal geen topentertainment is?”
Over vorig weekend gesproken: er gloort gerechtigheid aan de horizon. De scheidsrechter van dienst liet verstaan dat hij op de eerstvolgende vergadering van het RLV zal pleiten om onze forfait van vorige week alsnog om te zetten in een inhaalwedstrijd. Een nobel gebaar van de man in het zwart, waarvoor een virtueel vat naar zijn richting mag!
⚽ Veldvoordeel, pech voor Tijs en de kop van Tom
Toen het eerste fluitsignaal weerklonk, draaiden de wolken plots de kraan open: een klamme miezerregen maakte het veld spekglad.
Laten we sportief wezen: Transilvania — een faire en correcte ploeg Roemenen — zat vandaag simpelweg beter in de wedstrijd. Ze combineerden vlot tussen de linies en vulden dat getik uitgekookt aan met strakke, lange ballen richting de hoeken om optimaal gebruik te maken van de korte afmetingen van het plein. Het leverde hen aan de rust een efficiënte 2-0 voorsprong op.
Na de pauze zette VPA de tanden in de partij. We zochten de aansluiting, maar het zat ons niet mee:
3-0: Verdediger Tijs Monteyne smeet zich met ware doodsverachting voor een vlammend schot en blokte die eerste kogel nog magistraal af. Maar de rebound viel rampzalig: de aanvaller haalde meteen opnieuw verschroeiend uit en deze tweede kogel vloog staalhard en genadeloos pardoes door de benen van Tijs tegen de touwen. Pure pech voor onze rots in de branding, die in één fase twee raketten over zich heen kreeg.
3-1: Gerechtigheid geschiedde even later! Een Wasbeer plooit immers nooit. VPA dwong een hoekschop af (ja, zónder vlag) en Jonith schilderde het leer met chirurgische precisie door de miezerregen. Tom Galeyn dook met een vlijmscherpe loopactie op aan de eerste paal, sneed perfect voor zijn man en buffelde de bal staalhard en kurkdroog tegen de touwen. Een spitsengoal uit het boekje: klasse, timing en weer volop spanning in de match!
4-1: We gingen vol voor de aansluiting, maar Transilvania zette de kers op hun efficiënte namiddag. Het schot was hard, maar de plaatselijke doelnetten bleken duidelijk toe aan een onderhoudsbeurt: de bal vloog dwars door een gat in het net en rolde meters verder het gras op. De ref kon niet anders dan het gat vaststellen en naar het midden wijzen.
Ere wie ere toekomt: het was een faire pot zonder wanklanken of vuil spel, waar de thuisploeg haar terreinvoordeel optimaal wist te benutten.
🍻 Pils op het terras van Den Arend
Aangezien er op het Kerelsplein geen kantine was om de kelen te smeren, werd het hele gezelschap geëvacueerd naar bekend terrein. Droge plunje aan en in colonne naar Café Den Arend op het Polenplein. Dankzij de zachte temperaturen installeerden we ons gezellig buiten op het terras om de schade ruimschoots in te halen.
Want hoe de match ook uitdraait: met een koude pils op het terras en een geanimeerde babbel over kapotte netten, weigerende codesloten en de loepzuivere loopactie en kopbal van Tom Galeyn, toont VPA altijd haar ware klasse.
Op naar volgende week: hopelijk met een goedgekeurde inhaalmatch, gerepareerde netten en drie punten op ons conto!
Victoria per amicitiam!